NEŞİDE ŞAHİN

Hayatın bize öğrettiği en zor şeylerden biri, herkesin kalmak için gelmediğini kabul etmektir.

Yaşam sürecimizde yollarımızın kesiştiği insanların hayatımızda hep var olacağını sanıyoruz. Birlikte edilen kahvelerin, uzun sohbetlerin, paylaşılan sırların, gözyaşlarının ve kahkahaların bizi ömür boyu birbirimize bağlayacağına inanıyoruz. Oysa zaman, en güçlü bağların bile bazen sadece belirli bir döneme ait olduğunu sessizce fısıldıyor.

Bir gün hiç tanımadığın biriyle tanışırsın. Önce sıradan bir karşılaşma gibi gelir. Sonra sohbetler uzar, ortak duygular keşfedilir, hayatlar birbirine dokunmaya başlar. Farkında olmadan o insan günlük hayatının bir parçası olur. Bir mesajı gününü güzelleştirir, bir sözü sana güç verir, varlığı alışkanlığa dönüşür.

Ve sonra...

Bir gün gelir, yollar ayrılır.

Ne büyük bir kavga vardır ortada ne de açıklanabilecek net bir sebep. Bazen sadece hayat farklı yönlere akar. Birinin yolu kuzeye dönerken diğerinin yolu güneye uzanır. Ve ne kadar istesen de aynı yolda yürümeye devam edemezsin.

İnsan en çok da buna üzülür aslında.

Çünkü kaybettiği şey bazen bir insan değil, o insanla birlikte yaşadığı zamandır. O sohbetler, o gülüşler, o anılar... Bir daha asla aynı şekilde yaşanamayacak olan o küçük ama değerli anlar.

Yıllar geçtikçe anlıyoruz ki bazı insanlar hayatımıza kök salmak için değil, iz bırakmak için geliyor. Tıpkı bir bahar yağmuru gibi... Kalıcı olmuyorlar belki ama geçtikleri yerde çiçekler açtırıyorlar.

Kimi bize sevmeyi öğretiyor.

Kimi vazgeçmeyi...

Kimi sabretmeyi.

Kimi ise kendi değerimizi hatırlatıyor.

Bazen bir insan hayatında sadece birkaç ay kalıyor ama sana yıllarca taşıyacağın bir ders bırakıyor. Bazen de yıllarca yanında olan biri, geriye dönüp baktığında sana hiçbir şey katmamış gibi geliyor. Çünkü önemli olan geçirilen zamanın uzunluğu değil, ruha bıraktığı izdir.

İz bırakan insanlarla kesişsin yollarımız...